Ομιλία του Πέτρου Χ. Αντωνάκου - Μηχανολόγος Μηχανικός, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Τεγεατικού Συνδέσμου- Αύγουστος 2013 στην εκδήλωση του ΤΣ για τους ιδρυτές και ευεργέτες του Τεγεατικού Συνδέσμου και για τους πεσόντες υπέρ πατρίδος Τεγεάτες.130 Χρόνια συμπληρώνονται φέτος από εκείνο το καλοκαίρι του 1883, όταν μια ομάδα φωτισμένων Τεγεατών της Αττικής ίδρυσε τον Τεγεατικό Σύνδεσμο, ένα πατριωτικό κοινωφελές σωματείο που έμελλε να σφραγίσει τη μοίρα αυτού του τόπου.
Ο πυρήνας της πρώτης ιδρυτικής ομάδας που αποτελείτο από τους: Λεωνίδα Σβώλο, Κωνσταντίνο Ναύλερη και Ηλία Κολιόπουλο, διαμόρφωσε ένα εμπνευσμένο καταστατικό το οποίο αποτελεί οδηγό και σηματωρό της δράσης του Συνδέσμου μας έως σήμερα. Επέλεξαν δε τον όρο «Σύνδεσμος» αντί του όρου «Σύλλογος» προκειμένου να δώσουν έμφαση στον ψυχικό σύνδεσμο και το αίσθημα αλληλοϋποστήριξης που θα πρέπει να συνδέει τα μέλη του μεταξύ τους.
Με θεσμικό όπλο το καταστατικό του, αλλά κυρίως χάρη στην εθελοντική προσφορά των εκατόν πέντε ιδρυτικών μελών που πολύ σύντομα πολλαπλασιάστηκαν, ο Τεγεατικός Σύνδεσμος ξεκίνησε για την πραγματοποίηση του σκοπού του που δεν είναι άλλος από την αδιάκοπη συλλογική προσφορά προς τη Μητέρα Τεγέα.
Μερικά μόνο από τα σημαντικά αποτυπώματα του έργου του Τ.Σ. κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης Ιστορίας του είναι:
Η αναστήλωση του Βυζαντινού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Παλαιά Επισκοπή Τεγέας. Οι σχετικές διαδικασίες ξεκίνησαν από το πρώτο κιόλας έτος λειτουργίας του Συνδέσμου, ανάγοντας το συγκεκριμένο ναό σε πνευματικό κέντρο και διαχρονικό σημείο αναφοράς των, όπου γης, Τεγεατών.
Η ίδρυση πρότυπου αγροκηπίου, με κύριο στόχο τη διάδοση της δενδροκαλλιέργειας.
Η ίδρυση πρακτικής Γεωργικής Σχολής.
Η ίδρυση και λειτουργία επί σειρά ετών της Οικοκυρικής Σχολής.
Η τοποθέτηση στο κέντρο του Συνδεσμικού χώρου Παντεγεατικού Ηρώου στη μνήμη των πεσόντων στους πολέμους της πατρίδας μας.
Η οργάνωση Παμπελοποννησιακής Έκθεσης.
Η δημιουργία και λειτουργία Λαογραφικού Μουσείου στο κτήριο της πρώην Οικοκυρικής Σχολής.
Η κατασκευή αθλητικών εγκαταστάσεων και η οργάνωση αθλητικών αγώνων.
Η βράβευση των αριστούχων μαθητών και η χορήγηση υποτροφιών σε Τεγεάτες μαθητές και φοιτητές.
Τέλος, η καθιέρωση από την ίδρυσή του, μεγάλης θρησκευτικής και εμπορικής πανήγυρης και πολλών παράλληλων εκδηλώσεων με την ευκαιρία του εορτασμού της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Το πολυσχιδές έργο του Τεγεατικού Συνδέσμου, δεν θα είχε μπορέσει να λάβει αυτό το ιδιαίτερα μεγάλο εύρος, αν δεν στέκονταν αρωγοί του ορισμένοι Μεγάλοι Ευεργέτες.
Πρόκειται για εύπορους Τεγεάτες που συνέχισαν στη γενέθλια γη την παράδοση των Μεγάλων Ευεργετών του Έθνους.
Άνθρωποι που αγνόησαν τη ροπή των περισσοτέρων προς την ιδιοτέλεια και στήριξαν το κοινό καλό στην πατρώα γη, με δράσεις στο θρησκευτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό αλλά και παραγωγικό τομέα.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Νικολάου Ναύλερη, ενός σεμνού Τεγεάτη βιοτέχνη, ο οποίος πρόσφερε το σύνολο σχεδόν της περιουσίας του για τους σκοπούς του Συνδέσμου.
Στο σημείο αυτό και με αφορμή την εν λόγω δωρεά, θα μου επιτρέψετε μια μικρή παρένθεση. Σε λίγο καιρό, θα λειτουργήσει στο κέντρο της Αθήνας υπερσύγχρονος, ρομποτικός, πλήρως αυτοματοποιημένος χώρος στάθμευσης, σε ακίνητο της δωρεάς Ναύλερη. Η επένδυση αυτή, εκτός από τη σημαντική οικονομική της διάσταση, αποδεικνύει ότι οι νεώτερες γενιές Τεγεατών δεν υστερούν σε πρωτοποριακή σκέψη και δράση. Και αυτός νομίζω είναι ο καλύτερος φόρος τιμής στα τιμώμενα σήμερα πρόσωπα. Η προσφορά τους όχι μόνο να τιμάται αλλά να βρίσκει και συνεχιστές.
Συνεχιστές όμως χρειαζόμαστε και στο πεδίο των ευεργεσιών. Άλλωστε, ανέκαθεν για τον Σύνδεσμο μας, Ευεργέτης δεν θεωρείται μόνο αυτός που διαθέτει μεγάλα οικονομικά μέσα για την επίτευξη των στόχων του Συνδέσμου, αλλά αυτός που με βάση τις αντικειμενικές του δυνατότητες επιδεικνύει διάθεση προσφοράς. Η προσφορά των δεύτερων τιμάται και ενθαρρύνεται όσο και αυτή των πρώτων.
Για τους Τεγεάτες πεσόντες στους αγώνες τις πατρίδας, τα πολλά λόγια περιττεύουν. Συνοψίζονται όλα σε ένα στίχο: «ο Θάνατος στον Πόλεμο είναι Ζωή Αιώνια» (είναι χαραγμένος, ο στίχος αυτός, και στη βάση του Παντεγεατικού Ηρώου).
Από την αρχαιότητα έως και τις μέρες μας, οι Τεγεάτες διακρίθηκαν για την ανδρεία και το αδούλωτο πνεύμα τους, σε όλους τους αγώνες του Έθνους. Κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων, στη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Περίοδο, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και του αγώνα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, στους Βαλκανικούς Πολέμους, στον πόλεμο του ΄40 αλλά και στη σύγχρονη εποχή, τεράστιος υπήρξε ο φόρος αίματος που πλήρωσε η Τεγέα υπέρ της Ελευθερίας και της προάσπισης των Ιδανικών του Έθνους.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των Περσικών Πολέμων όπου οι Τεγεάτες πολέμησαν, όχι μόνο στην κρίσιμη, τελική μάχη των Πλαταιών αλλά και στη θρυλική μάχη των Θερμοπυλών, στο πλευρό των 300 Σπαρτιατών του Λεωνίδα.
Αλλά και στη σύγχρονη εποχή, η φλόγα της φιλοπατρίας παραμένει άσβεστη στους Τεγεάτες. Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση του Σμηναγού Βασιλείου Σταυρόπουλου, Ήρωα του ακήρυχτου πολέμου στον ουρανό του Αιγαίου, καθώς ήταν ο πρώτος πιλότος της Πολεμικής μας Αεροπορίας που θυσιάστηκε σε επιχείρηση αναχαίτισης τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών που είχαν παραβιάσει τον Εθνικό μας Εναέριο Χώρο.
Ολοκληρώνοντας Φίλες και Φίλοι,
Θα ήθελα να επισημάνω ότι αυτοί που υπήρξαν Μεγάλοι, δεν έχουν ανάγκη, ούτε από ύμνους ούτε από θρήνους. Το Έργο τους αλλά και η Θυσία τους, έχοντας περάσει πλέον στην Ιστορία, θα στέκουν διαχρονικοί μάρτυρες του ποιοι πραγματικά ήταν και του τι πραγματικά πρόσφεραν.
Ας είναι η μνήμη τους αλλά και το παράδειγμα τους αιώνια…
Σας ευχαριστώ πολύ !!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου