Του Κωνσταντίνου Μπρούσαλη καθηγητή Φ. Α. – συγγραφέα της Εθνικής ΑντίστασηςΠνευματικό Κέντρο Τρίπολης 29/1/2014
Ο τορπιλισμός της εθνικής ενότητας που σε σημαντικό βαθμό είχε επιτευχθεί μέχρι την άνοιξη του 1943 κάτω από τη σημαία του ΕΑΜ δρομολόγησε φρικτά γεγονότα που η προέκτασή τους και οι επιπτώσεις τους φτάνουν μέχρι τις μέρες μας. Αποτελούν την τραγωδία της μεταπολεμικής Ελλάδας με αφετηρία την τραγωδία της πολυαίμακτης και βαριάς θυσίας των Ελλήνων με την Εθνική Αντίστασή τους κατά του Φασισμού.
Το φθινόπωρο του 1943 κι ενώ φουντώνει η ένοπλη αντάρτικη δράση και στην Πελοπόννησο, οι Γερμανικές κατοχικές αρχές σε συνεργασία με την κυβέρνηση Ράλλη προσπαθούν να στήσουν και στο Μωρηά στρατιωτικά τμήματα αποτελούμενα από Έλληνες που θα ενταχθούν κάτω από την διοίκηση του γερμανικού στρατού. Σκοπός τους η καταδίωξη και εξόντωση του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Την ίδια περίοδο οι Γερμανοί πραγματοποιούν αιφνιδιαστικές εφόδους σε πόλεις και χωριά και με την βοήθεια Ελλήνων καταδοτών συλλαμβάνουν αγωνιστές του εαμικού κινήματος και τους οδηγούν ως ομήρους στις φυλακές.
arcadiaportal
Τη νύχτα στις 23 του Οκτώβρη με την υπόδειξη Ελλήνων μασκοφόρων οι κατακτητές χτυπάνε στη Σπάρτη και ξεπετάνε μέσα στα σπίτια τους πάνω από εκατό πατριώτες και τους οδηγούν στις φυλακές της Τρίπολης. Μέσα στη Σπάρτη απλώνεται πλέον η τρομοκρατία ενώ η αγωνία θερίζει τους δικούς τους ανθρώπους. Οι διαδόσεις δίνουν και παίρνουν. Για πού τους προορίζουν; Για εκτελέσεις; Για τα εργοστάσια της Γερμανίας; Για στρατόπεδα συγκέντρωσης; Ανάμεσα στους ομήρους βρίσκεται ό,τι καλλίτερο έχει η Λακωνική πρωτεύουσα σε επιστήμονες και ανθρώπους της δουλειάς. Βρίσκονται σχεδόν ολόκληρες οικογένειες όπως τα τέσσερα αδέρφια Τζιβανόπουλοι, τρεις Κεχαγιάδες, ο πατέρας με τους δυο γιούς, τρία αδέρφια Αλλεμαγγήδες, δυο αδέρφια Σταυράκου, δυο αδέρφια Ανδριτσάκη, ο πατέρας Παπαστάθης με το γιό του κι άλλοι.
Οι κατακτητές με τους Έλληνες συνεργάτες τους άρχισαν να δείχνουν το πιο αποκρουστικό πρόσωπό τους και δείχνουν αποφασισμένοι να πνίξουν στο αίμα τη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Είναι φρικτά τα προαισθήματα για την τύχη των κρατουμένων. Γονείς, συγγενείς και φίλοι ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν τρόπους να τους σώσουν. Από τους συγγενείς τους προβάλλει η τραγική φιγούρα του Δημήτρη Τζιβανόπουλου. Έχουν πιάσει τους τέσσερις γιούς του. Ο δύστυχος πατέρας σέρνοντας το μαρτυρικό σταυρό της αγωνίας ζητάει με αίτησή του προς τη γερμανική διοίκηση να απελευθερωθούν τα παιδιά του. Οι Γερμανοί ρωτάνε τότε τους Έλληνες συνεργάτες τους. Η απάντηση που παίρνουν από τον Λεωνίδα Βρεττάκο διοικητή του νεοσύστατου Τάγματος Ασφαλείας είναι ότι τα τέσσερα αδέρφια είναι ενεργά και μαχητικά μέλη του ΕΑΜ κι «όχι μόνον δεν πρέπει να απολυθούν αλλά απεναντίας δε «απορρούμεν πώς ούτοι μέχρι σήμερον δεν έχουν εκτελεστεί» λέει ο Βρεττάκος.
Ένα απύθμενο μίσος έχει ήδη δημιουργηθεί και ξεχειλίζει κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έχοντας τυφλώσει τους αντιεαμικούς παράγοντες που απέτυχαν τους προηγούμενους μήνες δηλαδή το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 43 να διαλύσουν το αντάρτικο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με την βοήθεια των Άγγλων πρακτόρων που κάνανε φιλότιμες προσπάθειες να δημιουργήσουν έναν άλλο στρατό, τον Ε.Σ. και να τον στρέψουν κατά του ΕΛΑΣ. Έναν στρατό τον οποίο προορίζανε για να υπηρετήσει κυρίως τα συμφέροντα του θρόνου και της βασιλικής κυβέρνησης του εξωτερικού που είχε διαφύγει στη Μέση Ανατολή υπό την προστασία των Βρετανών συμμάχων.
Το ΕΑΜ καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες, για να αποφευχθεί η διάσπαση της εθνικής λαϊκης ενότητας είχε καταφέρει για ένα διάστημα το καλοκαίρι του 43 να δημιουργηθεί κοινή διοίκηση στην Πελοπόννησο, για να πολεμήσουν ενωμένοι , κατά των κατακτητών. Η ενότητα όμως τορπιλίστηκε από τους Άγγλους και τους βασιλικούς κύκλους και από τη νέα σύγκρουση που ακολούθησε το φθινόπωρο επικράτησε οριστικά ο ΕΛΑΣ.
Το ΕΑΜ όπως απεδείχθη από τα ίδια τα γεγονότα, με το σκληρό και συνεπή αγώνα του για δυο χρόνια είχε ριζώσει βαθιά μέσα στον ελληνικό λαό και στις τάξεις του είχαν προσχωρήσει πατριώτες από όλες τις παλιές προπολεμικές κομματικές παρατάξεις και από όλα τα κοινωνικά στρώματα που φλέγονταν να πολεμήσουν για το διώξιμο του κατακτητή και την συντριβή του φασιστικού τέρατος. Οι εχθροί του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αντίθετα, χωρίς να έχουν πολεμήσει τον κατακτητή, συγκεντρώνανε όπλα από τους Άγγλους για να το συντρίψουν.
Ο Λεωνίδας Βρεττάκος φέρει βαριά τη διάλυση του Ε.Σ. και το άδοξο τέλος του αδερφού του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου που πάλεψε να διαλύσει τον ΕΛΑΣ. Τώρα όμως βρίσκει έναν πιο κυνικό αλλά άκρως αποτελεσματικό δρόμο για να δράσει. Με την ίδρυση πλέον από τους κατακτητές των Ταγμάτων Ασφαλείας ο Λεωνίδας Βρεττάκος όπως κι άλλοι εχθροί του ΕΑΜ, τίθεται απροκάλυπτα στη δούλεψή τους και βιάζεται να σκοτώσει. Έτσι απορεί γιατί καθυστερούν οι Γερμανοί να εξοντώσουν τα τέσσερα αδέρφια.
Η προσχώρηση όμως στα γερμανο - οπλισμένα τάγματα δεν βρίσκει πρόθυμους αποδέκτες κι εθελοντές. Έτσι αρχίζει η προπαγάνδα και οι εκβιασμοί ότι μονάχα όποιος καταταγεί θα σωθεί από τους Γερμανούς. Το δίλλημα που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες πατριώτες, ειδικά μέσα στις πόλεις που βρίσκονται στο έλεος των κατακτητών, είναι φοβερό. Μέσα σε αυτό το φοβερό κλίμα κανείς πλέον δεν μπορεί να ησυχάσει. Όλοι περνούν μέρες και νύχτες ανείπωτου μαρτυρίου. Ένας θανατερός κόμπος πνίγει τη Σπάρτη, όπως και τις άλλες πόλεις της Πελοποννήσου και καθημερινά γίνεται φρικτότερος όσο οι πιέσεις μεγαλώνουν, για να ενταχτούν οι Λάκωνες στο Τάγμα Ασφαλείας που μόλις ιδρύθηκε.
Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ συνεχίζουν όμως αδιάκοπα την επιθετική δράση κατά των Γερμανών. Πρωί – πρωί στις 25 Νοέμβρη ένα τμήμα από τον Πάρνωνα στήνει ενέδρα κοντά στο Μονοδέντρι, πάνω στην οδική αρτηρία που ενώνει την Τρίπολη με τη Σπάρτη. Βρίσκεται σε απόσταση καμιά 30 χιλιόμετρα μακριά από την Σπάρτη. Οι κατάφυτες από πουρνάρια και κουμαριές πλαγιές και οι κουλούρες τις οποίες κάνει ο δρόμος ανηφορίζοντας εκεί προς το ομώνυμο ύψωμα που δεσπόζει στα βόρεια της λακωνικής κοιλάδας είναι κατάλληλος χώρος για να χτυπηθεί ο εχθρός. Βρίσκεται και μακριά από χωριά που ενδεχομένως εκτίθενται σε αντίποινα. Τις απογευματινές ώρες τα αντάρτικα όπλα αστράφτουν και εκμηδενίζουν μερικά καμιόνια γεμάτα γερμανικό στρατό παίρνοντας πολύτιμα λάφυρα κυρίως από τον οπλισμό του εχθρικού τμήματος.
Την άλλη μέρα το πρωί της 26 Νοέμβρη μια μεγάλη γερμανική δύναμη με πυροβολικό, μηχανοκίνητα κτλ. ξανάρχεται όμως στο ίδιο μέρος και πιάνει τα υψώματα γύρω από το Μονοδέντρι. Με οβίδες χτυπάνε τα γύρω βουνά και ουρλιάζουν και πυροβολούν θερίζοντας τον τόπο. Οι μανία ξεσπάει στα δέντρα, στους βράχους , στα πουρνάρια και στις κουμαριές χωρίς να δείχνει ότι ξεθυμαίνει. Εκδικούνται τη φύση που αισθάνονται ότι φυλάει στα σπλάχνα της λευτεριά. Όλη την γύρω τοποθεσία τη βλέπουν αφιλόξενη και εχθρική. Περνάει πολύ ώρα αλλά τα άγρια θηρία του Ναζισμού συνεχίζοντας τους βρυχηθμούς τους παραμένουν εκεί όπου δέχτηκαν την προηγούμενη το φοβερό και αποτελεσματικό χτύπημα του ΕΛΑΣ.
Γύρω στο μεσημέρι κι ενώ οι Γερμανοί κρατάνε την έρημη τοποθεσία, καταφτάνει μια νέα φάλαγγα αυτοκινήτων από την κατεύθυνση της Τρίπολης, Οι πάνοπλοι στρατιώτες με σπρωξιές, χτυπήματα κι αγριοφωνάρες ξεφορτώνουν από τα καμιόνια το ανθρώπινο φορτίο. Οι κρατούμενοι είναι δεμένοι με καλώδια… Είναι οι Λάκωνες που ένα μήνα νωρίτερα παραδόθηκαν από τους μασκοφόρους στα χέρια των ναζί και στοιβάχτηκαν στις φυλακές της Τρίπολης. Ανάμεσά τους μερικοί Αρκάδες και μερικοί τσοπάνηδες που βρέθηκαν τυχαία στο δρόμο των λυσσασμένων Γερμανών.
Τα στημένα πολυβόλα που βρίσκονται στα γύρω υψώματα δεν προμηνύουν τίποτα καλό. Η ατμόσφαιρα μυρίζει θανατικό και οι πατριώτες βλέπουν τους δήμιους να ετοιμάζονται. Ακούνε τον διοικητή να μιλάει με λύσσα κι ένας άλλος γερμανοντυμένος να τους μεταφράζει το λόγο που οδηγούνται στη σφαγή. Στους κρατούμενους ωστόσο δίνεται λίγη ώρα άμα θέλουν μιλήσουν. Ανάμεσα στους δεσμώτες είναι κι ο Χρήστος Καρβούνης, ένας ανθρωπιστής γιατρός και φλογερός αγωνιστής της Λευτεριάς. Γνωρίζει τη γλώσσα των ναζί γιατί έχει σπουδάσει στη Γερμανία. Ζητάει να μην ξεκληρίσουν ολόκληρες οικογένειες με νέους ανθρώπους όπως τα τέσσερα αδέρφια Τζιβανόπουλου και τους άλλους. Τα ναζιστικά θηρία όμως μόνο στον ίδιο δέχονται να χαρίσουν τη ζωή. Μερικοί σύντροφοί του τον παρακαλάνε να σωθεί αλλά εκείνος προτιμάει το δρόμο της θυσίας. Κρατάει ψηλά το κεφάλι και ξεσπάει κατά των δολοφόνων: Βάρβαροι εγκληματίες σκοτώστε μας! Θα ρθεί μέρα που θα λογοδοτήσετε! Ζήτω η Ελλάδα!
Τον αρπάζουν και τον εκτελούν πρώτο πάνω στο δρόμο. Το αίμα του ενώνεται με το άλλων εθνομαρτύρων ποτίζοντας βαθιά τις αιώνιες ρίζες της ελληνικής Λευτεριάς.
Aμέσως τέσσερις τετράδες δεμένοι οδηγούνται πάνω σε ένα γεφύρι απέναντι στα πολυβόλα που με το άγριο κροτάλισμά τους ξερνάνε φωτιά και τους σωριάζουν κάτω. Μετά ακολουθούν άλλοι που θερίζονται αλύπητα. Εκτός από τον γιατρό Χρήστο Καρβούνη, μαζί με τους πρωτοπόρους εμψυχωτές του απελευθερωτικού αγώνα υπάρχουν κι άλλοι επιφανείς της Σπάρτης όπως ο δικηγόρος και δημοκρατικός πολιτικός Γεώργιος Γιατράκος κι ο τραπεζικός διευθυντής Ζερβομπεάκος . Η δολοφονική καρμανιόλα των ναζί δημίων θα βαφτεί πλέον και με το αίμα 118 Ελλήνων πατριωτών. Πέφτουν προδομένοι απ’ αυτούς που καπηλεύονται το αιώνιο σύμβολο των Θερμοπυλών και του Λεωνίδα κάνοντας το ανοσιούργημα να δώσουν το όνομά του δοξασμένου ήρωα στα ντροπιασμένα ταγματασφαλίτικα όπλα της προδοσίας. Τα όπλα που ξεκληρίζουν ολόκληρες οικογένειες, για να «σώσουν», όπως όλοι οι προδότες επικαλούνται πάντα, την πατρίδα, τη θρησκεία και την εθνικοφροσύνη!
Βαδίζοντας τα τελευταία βήματα πριν από τη σταύρωση ο Γιώργος Γιατράκος στρέφεται προς τους μάρτυρες συντρόφους του. Μιλάει για την πατρίδα και τη λευτεριά, για τις Θερμοπύλες με τους 300 του Λεωνίδα, για την κλεφτουριά και το 21, για την εποποϊα του 40 και της Αντίστασης και καταλήγοντας βροντοφωνάζει: Ζήτω η Ελλάδα ! Ζήτω η Λευτεριά! Οι συναγωνιστές του βροντοφωνάζουν μαζί και οι πλαγιές αντιλαλούν σκεπάζοντας το φρικτό κακάρισμα των πολυβόλων.
Τα μαντάτα της δολοφονίας των 118 πατριωτών βυθίζουν στο πένθος τη Λακωνία. Η τραγωδία είναι ασύλληπτη. Μετά την εξόντωση 18 Διαβολιτσαίων στις 6 Νοέμβρη στην Τρίπολη οι γερμανικές αρχές αυτή τη φορά θέλησαν να στείλουν ένα πιο φρικτό μήνυμα στην Ελληνική Αντίσταση προσθέτοντας μια εκατόμβη στο Μονοδέντρι. Είναι η πρώτη μεγάλη σφαγή που πραγματοποιούν στην Πελοπόννησο.
Ο σκληρός ανειρήνευτος και πεισματώδης αγώνας για την οριστική συντριβή του ναζιστικού τέρατος θα περνάει πλέον μέσα από τέτοια δράματα. Μετά από καμιά δεκαριά ημέρες θα ακολουθήσει η Ανδρίτσα με 50 κρεμασμένους κι αμέσως μετά η κορυφαία θηριωδία με τον εξανδραποδισμό των Καλαβρύτων. Θα ακολουθήσουν οι κρεμασμένοι της οδού Ταξιαρχών και της Ψηλής Βρύση στην Τεγέα ενώ λίγο αργότερα, το Φλεβάρη του44, στην Παλιόχουνη της Μεγαλόπολης τα πολυβόλα θερίζουν 214 κυρίως Μεσσήνιους πατριώτες που είχανε από τον Οκτώβρη συλληφθεί και είχανε φυλακιστεί στην Τρίπολη. Μετά άλλες κι άλλες ομαδικές εκτελέσεις σε πολλά θυσιαστήρια της Πελοποννήσου όπως στον Άγιο Θανάση και τον Αγιο Νικόλα της Τρίπολης στο κτήμα του Νέγρη στην Κόρινθο, στην Πάτρα κι αλλού, συμπληρώνουν το ατέλειωτο μαρτυρολόγιο των Ελλήνων πατριωτών. Παράλληλα ο ΕΛΑΣ μετατρέπει την Πελοπόννησο σε εφιαλτικό χώρο για τη Βέρμαχτ χτυπώντας αλύπητα Γερμανούς και ταγματασφαλίτες σε εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες γράφοντας μια μεγάλη εποποιία. Η Πελοπόννησος κηρύσσεται πολεμική ζώνη καθηλώνοντας έτσι τεράστιες γερμανικές δυνάμεις μέχρι την αποχώρηση των κατακτητών τον Οκτώβρη του 44.
Η τεράστια συμβολή του ελληνικού αντάρτικου στη Συμμαχική νίκη το οποίο συνέχισε την εποποιία του 40 στην Αλβανία, στο Ρούπελ και στην Κρήτη είναι αδιαμφισβήτητη. Ασφαλώς το ίδιο γενναία υπήρξε η συμβολή κι όσων πολέμησαν τον εχθρό μέσα από άλλες οργανώσεις ή πήγανε εθελοντές και πολέμησαν στην έρημο της βόρειας Αφρικής κι αλλού καθώς κι όσων θυσιαστήκανε στις θάλασσες ή στους αιθέρες μαζί με τους συμμάχους. Η μεγαλειώδης όμως Εαμική Αντίσταση μέσα στην κατεχόμενη μαρτυρική χώρα με την ριζοσπαστική επίδρασή της από την μεγάλη λαϊκή εξέγερση, δημιουργούσε προϋποθέσεις για αλλαγή του μεταπολεμικού σκηνικού στην Ελλάδα. Αυτό έγινε εφιάλτης στην αγγλική αποικιοκρατική ηγεσία η οποία προστάτευε την μοναρχία και ήθελε να αποκαταστήσει την παλιά τάξη πραγμάτων. Ο Churchill έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να υπονομευτεί η τεράστια επιρροή αλλά και η ισχύς του EAM-EΛΑΣ που εγκυμονούσε κινδύνους για τα βρετανικά συμφέροντα στην ανατολική Μεσόγειο. Αποφάσισε ακόμα να διαλύσει ήδη από την Άνοιξη του 44 και τις δημοκρατικές ένοπλες δυνάμεις της Μέσης Ανατολής και να κλείσει τους Έλληνες πολεμιστές και ήρωες του Ελ Αλαμέιν σε συρματοπλέγματα στην έρημο. Αυτό έγινε γιατί οι Έλληνες αντιφασίστες τάχτηκαν στο πλευρό του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ, της κυβέρνησης του βουνού, που είχε σχηματιστεί στην Ελλάδα. Κι ενώ το φθινόπωρο του 44 οι πολεμικές ανάγκες στο Μέτωπο της βόρειας Ιταλίας είναι πιεστικές ο Churchill δεν διστάζει να κουβαλήσει βρετανικά στρατεύματα στην Ελλάδα. Κι αυτό όπως απεδείχθη από τα γεγονότα , όχι για να καταδιώξουν τους αποχωρούντες Γερμανούς αλλά για να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ και το εαμικό κίνημα.
Τον Δεκέμβρη του 44 τεράστιες βρετανικές δυνάμεις αποσπώνται από το Μέτωπο της Ιταλίας την ώρα που οι Γερμανοί προβάλλουν εκεί λυσσαλέα αντίσταση και μεταφέρονται αεροπορικώς στην Αθήνα. Εκεί μαζί με άλλες φιλομοναρχικές δυνάμεις επανεξοπλίζονται από τους Άγγλους ακόμη και οι ταγματασφαλίτες τους οποίους νωρίτερα είχε κατανικήσει και διαλύσει ο ΕΛΑΣ. Με την τεράστια ομοβροντία πυροβολικού, αρμάτων μάχης, αεροπορικών επιδρομών και ναυτικών κανονιοβολισμών μέσα στις οδομαχίες η Αθήνα κι ο Πειραιάς μεταβάλλονται σε κόλαση. Ανοίγει ένα αβυσσαλέο αιμάτινο χάσμα ανάμεσα στους αντιμαχόμενους Έλληνες.
Κι ενώ ακολουθεί η συνθηκολόγηση κι ο ΕΛΑΣ δέχεται να αφοπλιστεί με τη Συμφωνία της Βάρκιζας, ακολουθεί το 45 μια ανελέητη τρομοκρατία με δολοφονίες εαμιτών και εγκλεισμό χιλιάδων στις φυλακές με μια στημένη βιομηχανία μηνύσεων. Η κλιμάκωση θα οδηγήσει στον άγριο εμφύλιο πόλεμο που τα επόμενα χρόνια θα ταράξει και θα καταστρέψει τελικά την Ελλάδα. Τα χιλιάδες θύματά του ανήκουν σε ολόκληρο τον Ελληνικό λαό κι όχι μόνο στους κυνηγημένους αγωνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Κι ενώ οι ταγματασφαλίτες κι άλλοι δωσίλογοι - συνεργάτες των κατακτητών ενσωματώνονται πλέον στο επίσημο ελληνικό κράτος και μερικοί γίνονται βουλευτές ήδη από το 1946, όπως ο πρωταγωνιστής του ταγματασφαλιτισμού της Λακωνίας Λεωνίδας Βρεττάκος, όσοι εαμίτες δεν εξοντώνονται με θανατικές καταδίκες των Κακουργιοδικείων η των Έκτακτων Στρατοδικείων του Εμφυλίου Πολέμου, σαπίζουν με πολύχρονες φυλακίσεις κι εξορίες σε μαρτυρικά ξερονήσια όπως στη Μακρόνησο, στη Γιούρα στην Ικαρία κι αλλού. Άλλοι έχουν πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Οι υπόλοιποι γίνονται πολίτες τελευταίας κατηγορίας. Πολλοί αντιμετωπίζουν οξύτατα προβλήματα επιβίωσης όπως οι αξιωματικοί που ξηλώθηκαν από τις θέσεις τους ή άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι που προσπαθήσανε να επιβιώσουν σαν οικοδόμοι ή εργάτες με οποιαδήποτε άλλη ταπεινή απασχόληση.
Και σαν να μην έφτανε η μεγάλη καταστροφή του Εμφυλίου πολέμου η Ελλάδα υποχρεώθηκε να στείλει στρατό να πολεμήσει και στην Κορέα στις αρχές της δεκαετίας του 50, για να της επιστραφούν κι από εκεί μερικές εκατοντάδες φέρετρα. Στο μεταξύ η Γερμανία αλλά και η Ιαπωνία που τα καθεστώτα τους είχανε οδηγήσει στην ανθρωποσφαγή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, απολαμβάνουν λόγω των νέων γεωπολιτικών στρατηγικών σχεδιασμών, την προστασία πλέον των νικητών βασικά των αμερικανών, για να ξαναγίνουν ισχυρές παγκόσμιες βιομηχανικές δυνάμεις. Η Γερμανία όχι μόνο δεν αποζημιώνει ουσιαστικά τις καταστροφές αλλά ειδικά στην Ελλάδα δεν αποπληρώνει ούτε το δάνειο που είχε επιβληθεί στην κατοχική κυβέρνηση. Τουναντίον μερικοί διαβόητοι εγκληματίες πολέμου όπως ο Μέρτεν που είχε εξοντώσει τους Εβραίους στη Θεσσαλονίκη, ήδη από την δεκαετία του 50 αλωνίζουν ασύδοτοι και κάνουν τουρισμό στην Ελλάδα. Στους ταπεινωμένους άνεργους Έλληνες επιφυλάσσεται το προνόμιο να μεταναστεύσουν στη Γερμανία, για να δουλέψουν σκληρά στα ανθρακωρυχεία και σε όλες τις βαριές και χειρότερες δουλειές που απεχθάνονται οι ηττημένοι Γερμανοί.
Επί πλέον την κατεστραμμένη και βαριά πληγωμένη Ελλάδα με τόσες ανθρώπινες θυσίες τις μεγαλύτερες αναλογικά από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, πλακώνει και δηλητηριάζει η μισαλλοδοξία του εμφυλιοπολεμικού διχασμού με όλα τα επακόλουθα σε ζητήματα ισονομίας και ισοπολιτείας. Έτσι υπονομεύεται και η ομαλή μεταπολεμική κοινοβουλευτική διακυβέρνηση ώσπου οι ισχυροί αντιδημοκρατικοί θύλακες μέσα από τον διαβρωμένο στρατό επιβάλλουν με πραξικόπημα την Απριλιανή δικτατορία το 1967. Το έργο της δικτατορίας ολοκληρώνεται το 74 με την εθνική τραγωδία και τη διχοτόμηση της Κύπρου. Της Κύπρου, που διακαώς η μεγάλη πλειονότητά της επιθυμούσε να ενωθεί με τον εθνικό κορμό της Ελλάδας και είχε στείλει το ένα δέκατο του πληθυσμού της να πολεμήσει εθελοντικά στον συμμαχικό αγώνα μέσα από τις τάξεις του βρετανικού στρατού. Οι ελληνοκύπριοι είχαν εξαπατηθεί από την βρετανική αυτοκρατορική υπόσχεση προσβλέποντας στην μεταπολεμική αυτοδιάθεση της πατρίδας τους.
Πάνω σε αυτό το ιστορικό υπόβαθρο θεμελιώθηκε η σύγχρονη κοινοβουλευτική δημοκρατία μέσα από την οποία πορεύεται η χώρα μας, για να αντιμετωπίσει τις σημερινές πελώριες τρικυμίες που την ταλανίζουν.
Και το δράμα της Ελλάδας συνεχίζεται ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου